سرویس سیاسی - علی اسماعیلی: این روزها نگاهی به دکههای مطبوعاتی و فضاهای مجازی، نشان از یک تحول عجیب در عرصه رسانهای دارد و آن، گسترش و افزایش زیاد روزنامهها، هفتهنامهها، ماهنامهها و سایتها و وبلاگهای خبری و تحلیلی است که البته نهتنها بد نیست، بلکه اسباب خرسندی نیز میتواند باشد، اما آنچه سبب ناخرسندی و تأملبرانگیز است، وابستگی بیشتر این رسانههای مکتوب و مجازی، به یک جریان خاص است. جریانی که نقش اصلی در فتنه ۸۸ داشت و امروز با مهیا شدن شرایط، از کمای رسانهای خارج شده و بهشدت در حال بازسازی رسانهای خود است و قابل تأملتر اخباری است که این رسانهها، گاه و بیگاه از بازگشت فراریان فتنه، بهویژه افراد رسانهای آن به کشور منتشر می کنند. جدیدترین خبر از این دست، خبر بازگشت طنزنویس فراری دوم خردادی «ابراهیم نبوی» است. همو که ده سال پیش از ایران خارج شد و در این مدت، فعالیتهای رسانهای ضد نظام خود را ادامه داد. اما ظاهراً وی در مصاحبه با هفتهنامه اصلاحطلب «حاشیه» گفته است، قصد بازگشت به کشور را دارد، حتی اگر او را از روی همان پلههای هواپیما کتبسته به زندان اوین یا گوهردشت منتقل نمایند! قبلاً نیز خبرها از سناریوی بازگشت بسیاری از فراریان هنری و رسانهای به کشور داشت. حال این سوال مطرح است که چرا این افراد این روزها سودای بازگشت به کشور را دارند؟ چند نکته مهم در اینجا حائز اهمیت است. ۱ـ فضا و شرایط حال حاضر کشور سبب شده تا این افراد با استفاده از این شرایط، به فکر بازگشت به کشور بیفتند. رسانههای اصلاحطلب چندی پیش خبر از ایجادکمیتهای در وزارت امور خارجه میدادند که قرار بود بازگشت برخی از کسانی که پس از فتنه از ایران خارج شدهاند را مورد بررسی و احیاناً ورود آنان را تسهیل مشینماید! ۲ـ این افراد، بنا به دستور اربابان غربی خود مجبور به بازگشت به ایران هستند چراکه دیگر در خارج از کشور تأثیر و کارایی گذشته را ندارند، پس حضور و فعالیت آنان در داخل برای دشمنان، کارآمدتر و مفیدتر خواهد بود. هرچند که شاید به دلیل جرایم و خیانتهایشان، چندصباحی هم به زندان بروند، ولی امید دارند که حجم حمله رسانهای این جریان در داخل و خارج نظام و برخی فشارها سبب عفو آنان شده و آزاد گردند! ۳ـ خود این افراد خواهان بازگشت به کشور هستند، چراکه میبینند امروز دیگر به مهرهای سوخته تبدیل شدهاند و اربابان غربی آنان دیگر چون گذشته به ایشان توجه ندارند و از طرفی، با خروج از ایران، این افراد به حاشیه رفتهاند. به همین دلیل حتی حاضرند خطر رفتن به زندان را نیز به جان بخرند.
اما یک نکته قابل تأمل دیگر هم در باب نحوه فعالیت این روزهای رسانههای اصلاحطلب نسبت به دوران دوم خرداد به چشم میخورد که شاید بسیاری متوجه آن نشدهاند، یعنی در حالی که در آن دوران، رسانههای دوم خردادی علنی و با صراحت، مقدسات و آرمانهای انقلاب و نظام را زیر سوال میبردند، اما امروز با تجربه کسب کرده از آن دوران، بازی جدیدی را آغاز کردهاند و آن اینکه، همان اهداف و برنامههایشان را اما با نوعی بازی جدید انجام میدهند! یعنی دیگر بهصورت علنی، مخالفت و ضدیت با ولیفقیه، رهبری، مقدسات و… را همچون دوم خرداد نشان نمیدهند. و جالبتر اینکه حتی گاه رسانههای ارزشی را هم متهم به عدم تبعیت از رهبری در مسائل مختلف میکنند! و بهگونهای سخن میرانند که گویا این جریان ارزشی و انقلابی است که در برابر نظرات مقام معظم رهبری در موضوعات و مسائل مهم روز مقاومت میکند! این مسئله مهمی است که رسانههای ارزشی باید به آن توجه دقیق داشته باشند، چراکه جریان اصلاحطلب باتوجه به تجربه دوم خرداد، بازی نفاق رسانهای را چندی است که آغاز کرده است! در عین حالی که مطبوعات و رسانههای ارزشی و انقلابی هم باید فکری جهت ارتقا و افزایش شمارگان و تنوع نشریات خود کنند، چراکه رسانههای مجازی و مکتوب فتنه، هم در کمیت، و هم کیفیت در حال افزایش هستند!
